اهميت پرتاب ماهواره ايراني رصد به نقل از پژوهشگر ناسا

در گفت‌وگو با رسانه آمريكايي عنوان شد؛
اهميت پرتاب ماهواره ايراني رصد به نقل از پژوهشگر ناسا

خبرگزاري فارس: دانشمند عضو سازمان ناسا گفت: ايران از نظر علمي از يك پتانسيل خيلي زيادي برخوردار است و چيزي كه الان به نظر مي‌رسد اين است كه اينها توانسته‌اند ماهواره‌اي را با ظرفيت ترابري سبك بر مدار نزديك كره زمين قرار دهند.


به گزارش خبرگزاري فارس، پرتاب دومين ماهواره ايران به نام رصد به فضا و پيشرفت هاي روز افزون ايران در اين حوزه بشكلي است كه حتي رسانه هايي مانند راديو فردا متعلق به سازمان سيا نيز از سانسور آن ناتوان مي مانند. اگرچه راديو فردا سعي كرد با نظامي جلوه دادن اين پيشرفت علمي از آن بهره برداري سياسي نمايد.

نكته جالبي كه در مصاحبه راديو فردا با شروين تقوي از دانشمندان شاغل در سازمان تحقيقات فضايي آمريكا (ناسا) مرتب و به طرز كودكانه اي تكرار مي شود از يك سو تمجيد پيشرفت هاي ايران و از سوي ديگر جداكردن اين پيشرفتها از نظام جمهوري اسلامي است و مصاحبه شونده بارها تكرار مي كند: «امكانات تكنولوژي و پيشرفت علم در آن مملكت را به اعتقاد من بايد از نظام جمهوري اسلامي كاملاً جدا كرد.»

مخترع ساعت اتمي ناسا در ادامه گفت كه ايران از نظر علمي از يك پتانسيل خيلي زيادي برخوردار است و چيزي كه الان به نظر مي‌رسد اين است كه اينها توانسته‌اند ماهواره‌اي را با ظرفيت ترابري سبك بر مدار نزديك كره زمين قرار دهند.

وي افزود: محققان ايراني توانسته‌اند كاري كنند كه خود كره شمالي نتوانسته است انجام دهد. قبل از اين ماهواره اميد را به فضا فرستاده بودند اما فرقي كه اين ماهواره با ماهواره اميد دارد اين است كه اين ماهواره براي سنجش از راه دور است.

تقوي در ادامه براي تحت اشعاع قرار دادن اين موفقيت نيز گفت: چيزي كه دولتي‌ها مي‌گويند اين است كه اين ماهواره براي نظارت بر محصولات كشاورزي و سنجش زمين لرزه و يا شناسايي بلاهاي طبيعي است. ولي در كنار آن مي‌شود ازاين ماهواره براي مقاصد نظامي و عكسبرداري هم استفاده كرد.

وي در عين حال گفت: اگر ما بخواهيم خودمان را به اين اتفاقي كه الان رخ داده است محدود كنيم، بايد بگويم باري كه اينها توانسته‌اند در مدار قرار دهند بسيار سبك‌تر از آن است كه بتوانيم آن را به موشك‌هاي بالستيك قاره‌پيما ربط دهيم. براي اينكه كلاهك‌هايي كه آنها بايد در مدار بگذارند خيلي سنگين‌تر از اين فناوري است.

تقوي ادامه داد: در اينجا ايران دو هدف را دنبال مي‌كند؛ يكي اينكه بتوانند بارهاي سنگين‌تري در مدار بگذارند و دومي كه خيلي جالب است اين است كه تلاش اين مكتب‌هاي فضايي بر اساس اين است كه سوختي كه مورد استفاده اين فناوري است دارد كم كم به سوخت جامد تبديل مي‌شود. يكي از كاربردهاي اين موشك‌ها، كاربرد نظامي است. به دليل اينكه در آن فاز اوليه موشك به فضا پرتاب مي‌شود، سوخت جامد زمان كوتاه‌تري مي‌گيرد و كيفيتي دارد كه اگر دشمني بخواهد آن سايت‌ها را بمباران كند، طبعاً كار سخت‌تري خواهد بود براي اينكه آن فاز اوليه كه موشك پرتاب مي‌شود، خيلي كوتاه‌تر خواهد بود.

عضو ناسا گفت: اگر شما نگاه كنيد موشك‌هاي اولي كه براي فناوري كردن اين ماهواره‌ها و فرستادن آنها به مدار دور زمين از آنها استفاده مي‌شد، بسيار شبيه به موشك‌هاي شهاب 3 بودند. اما الان از موشك‌هايي استفاده مي‌شود كه چندين طبقه دارند و ساخت آنها احتمالاً در نهايت به اين هدف انجام مي‌شود كه موشك‌هاي بالستيك قاره‌پيما با آن حمل و نقل شود.

وي با بيان اين نكته كه من بر اين نكته پافشاري مي‌كنم كه كشور ايران داراي پتانسيل‌هاي زيادي است، گفت: در نهايت اينكه كشوري بتواند يك وزن نسبتاً سبك، مثل وزن ماهواره‌اي كه ايران به فضا فرستاده و حدود 50 كيلوگرم بوده است، را به فضا بفرستد، نشان مي‌دهد كه اينها در اين راستا تلاش مي‌كنند تا بتوانند در آينده‌اي نه چندان دور وزن‌هاي سنگين‌تري را در مدار كرده زمين قرار دهند.

تقوي گفت: البته بگويم كه الان كشوري مثل هندوستان هنوز نتوانسته است چنين كاري را انجام دهد. اينكه يك كشور بتواند يك بار سنگين به مدار بفرستد تا اينكه يك بار سبك را به مدار اعزام كند، دو امر كاملاً متفاوت است.

آشنایی با موتور موشک ها

آشنایی با موتور موشک ها


موتور(پیشران) یکی از بخشهای عمده موشک است که نسبت به سایر قسمت ها، هزینه و دقت زیادی صرف تکمیل آن شده است. کار این قسمت ایجاد نیروی محرکه لازم برای طی مسافت دلخواه توسط موشک است.


آشنایی با موتور موشک ها

در این قسمت ما به تشریح کلی پیشران موشک ها خواهیم پرداخت اما قبل از ورود به بحث پیشران یا موتور اطلاعاتی به شرح زیر داده می شود:

 

آشنایی با عوامل موثر در موتور موشک

 اتمسفر: توده گازهایی که محیط کره زمین را احاطه کرده اند هوا یا اتمسفر گفته می شود. هوا ترکیبی از گازهای مختلف به مقدار 75 درصد نیتروژن و مقادیر کمی از گازهای دیگر است.

وزن قسمتهای بالای هوا بخشهای پایین تر را تحت فشار قرار می دهند لذا مولکول ها و ذرات قسمت پایین خیلی به هم نزدیک هستند. وقتی مولکولهای جسمی در چنین شرایطی قرار بگیرند، می گوییم هوا فشرده شده و دانسیته و یا چگالی آن افزایش یافته است. بر این اساس هوا در قسمت پایین و نزدیک سطح زمین فشرده شده و تحت فشار قسمت های بالاست. به عبارت دیگر، هرقدر از سطح زمین به طرف بالا برویم از مقدار فشار کاسته می شود، (مولکول ها از هم فاصله دارند). زیرا در قسمت های بالا برای تحت فشار قرار دادن هوا فشار کمتری موجود است.

آشنایی با موتور موشک ها

وزن هوا یا اتمسفر باعث می شود سطوح اشیا تحت فشار قرار بگیرند. فشار عبارتست از مقدار نیروی وارد شده بر واحد سطح که معمولا پوند بر اینچ مربع می باشد و به صورت PSI نشان داده می شود. مقدار فشار در سطح دریا 14.7 پوند بر اینچ مربع می باشد و هر قدر تراکم هوا کم شود مقدار آن کمتر می شود. تعداد زیادی از موتورهای کوچک برای تولید نیرو اکسیژن مصرف می کنند، این اکسیژن را ممکن است مستقیما از اتمسفری که در آن پرواز کرده اند بگیرند و یا از اکسیژن مایع (تحت فشار) که با خود حمل می کنند و یا از اکسیژن مخلوط با مواد سوختنی (سوخت جامد) دریافت کنند. بر این اساس وقتی موشک در ارتفاع خیلی زیاد در بالای جو و یا قشر خیلی نازک جو پرواز می نماید باید اکسیژن مورد نیاز را به صورت مایع و یا جامد با خود حمل کنند.

 احتراق: اکسیژن موجود در هوا در یک سری از واکنش های شیمیایی و تغییرات مربوطه به طور فعال شرکت می نمایند که به این عمل احتراق یا سوزش می گویند.

حاصل پاره ای از این سوزش ها و فعل و انفعالات در مدت کم تولید حرارت می باشد؛ بر این اساس، سوزش یا احتراق عبارتست از ترکیب اکسیژن حاصله از مواد که با سوخت می باشد.

 سیستم مولد نیروی مکانیکی: نیروی حاصله از احتراق گاز با فشار دادن پیستون در داخل سیلندر یا به حرکت درآوردن توربین به نیروی مکانیکی تبدیل می شود. سوزش هوا با مواد سوختنی درون سیلندر بسته ای انجام و گازهای خاصله از سوخت و انبساط آنها باعث می شود سیلندر به طرف پایین حرکت نماید و میلنگ را به حرکت درآورد. از چرخش میلنگ می توان برای انجام کار مفید استفاده نمود. در سیستم توربین گازهای منبسط به طرف چرخ توربین هدایت شده به لبه پره های داخل توربین برخورد نموده و باعث می شود چرخ و محور مربوط حرکت نمایند. نیروی حاصله از محور چرخ ها برای مصرف توان مورد نیاز به کار گرفته می شود.

آشنایی با موتور موشک ها

محرکه های سیستم جت: نیروی محرکه جت کاربردی عملی از قانون سوم حرکت نیوتن می باشد که اظهار می دارد: «برای هر نیروی فعال برروی جرم عکس العملی مخالف و برابر وجود دارد.»، برای نیروی محرکه هواپیما «جرم» یک جریان جوی است و زمانی که از میان پیشرانه عبور می نماید سبب می گردد شتاب یا سرعت افزایش یابد.

نیروی لازم بری رسیدن به این شتاب در مسیر مخالف عمل، بر روی وسیله ای که شتاب را بوجود می آورد دارای اثری یکسان است.

یک پیشرانه ی جت در مقایسه با ترکیب موتور ملخ دار از نیروی برابر برای ایجاد کشش استفاده می نماید، با در نظر گرفتن این مطلب که پروان? موتور به نسبت وزن زیاد هوا شتابی پائین فراهم می آورد اما شتابی بالا به نسبت وزن کم هوا تولید می نماید.

در واقع این همان اصل عکس العمل است که در تمامی شکلهای حرکت رخ می دهد و بطور قابل استفاده ای در بسیاری از روشها بکار گرفته شده است.

در موتورهای جت خروج سریع هوا از قسمت نازل موتورهای جت باعث می شود که موتور به طرف جلو حرکت نماید؛ نیروی وارده به سطوح مختلف یکسان است و به علت اینکه همه نیروهای وارده برابر و در جهت عکس هم است؛ لذا موشک ثابت مانده و حرکت نمی کند. گازهای موجود در داخل سیلندر بسته نیز همان مقدار فشار را به بیرون اعمال می نمایند و باز به علت اینکه فشارهای ایجاد شده نسبت به هم برابر است لذا سیلندرها به طور ثابت می ایستد، زیرا نیروی حاصله در همه طرف یکسان است و نیروهای برابر و مخالف به جسم، باعث حرکت نمی شود.

 تراست عبارتست از نیرویی که باعث حرکت چیزی شود، ولی در سیستم های موتور یا جت مخصوصا به نیروی حاصله از گازهای در حال احتراق اطلاق می شود.

 

ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!


زندگی در ایستگاه فضایی بین المللی برای بسیاری از افراد رویایی است، اما برای کسانی که با تحمل تمرینهای طاقت فرسا آماده اقامت در این ایستگاه شده اند، همه چیز متفاوت است و زندگی آنها روزهای وحشتناکی نیز دارد.

بد اقبالی هایی که در تجربه این پدیده برای انسان رخ داده اند، نشان دهنده این موضوع هستند که هنوز باید در زمینه ایجاد پایگاههای بشری در فضا بیشتر بیاموزیم. در ادامه، 10 موقعیت و وضعیتی را که می توانند زندگی در فضا را به جهنمی ترسناک تبدیل کنند، مورد بررسی قرار می دهیم.

ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

افتادن ناخنهای دست

تجربه نشان داده دستکشهای لباسهای فضایی که فضانوردان در هنگام کار کردن یا راهپیمایی فضایی در خارج از ایستگاه فضایی به دست می کنند برای سلامت آنها بسیار مضر است. بررسی هایی که به تازگی انجام گرفته نشان می دهند در حدود 10 درصد از فضانوردان در اثر پوشیدن این دستکشها به “آسیب ناخن انگشت” دچار می شوند و تعدادی از آنها یکی از ناخنهای خود را به کلی از دست می دهند زیرا دستکش با محدود کردن مسیر حرکت انگشتان دست می تواند به ناخنها آسیب رسانده و آنها را بکند هر چه دست فضانورد بزرگتر باشد، این آسیب دیدگی جدی تر می شود و شاید ناسا باید برای کاهش دادن ابتلا به آن در جستجوی فضانوردانی با جثه کوچکتر باشد.

 

خطرهای بی وزنی

زندگی در بی وزنی می تواند نتایج کاملا عجیبی بر زندگی داشته باشد. در ماه مارچ سال 2007 فضانورد “سونیتا ویلیامز” در تلاش بود تا مقداری سبزیجات و چاشنی معطر را درون سوشی فضایی خود بگنجاند که ناگهان این مواد در ایستگاه متلاشی شده و همه جا را در بر گرفتند و بلافاصله دیوارها و فضای اطراف مملو از قطرات و ذرات گیاهی شد. از بین رفتن بوی این ماده در فضای ایستگاه مدت زمان زیادی را صرف کرد و ویلیامز نیز ناچار شد دیگر از این گیاه سنتی ویژه سوشی استفاده نکند زیرا آنها برای دستگاه هایی که درون ایستگاه قرار داشتند بسیار خطرناک به شمار می رفتند.
ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

سواری خطرناک

در حالیکه معلق ماندن در ایستگاه فضایی می تواند بسیار هیجان انگیز باشد، ورود یا خروج از آن می تواند سواری بسیار خطرناکی به شمار برود. به ویژه گفته می شود سفرهایی که توسط کپسول فضایی سایوز صورت می گیرند فشار شدیدی را به فضانوردان وارد می آورند. “تریسی کدوول دایسون” به تازگی و پیش از اینکه از ایستگاه به زمین بازگردد گفت: می گویند سفر با سایوز تجربه ای مانند یک تصادف قطار، در پی آن تصادف خودرو و در نهایت افتادن از روی دوچرخه را برای انسان خلق می کند. اما پس از اینکه وی این سفر را تجربه کرد تمامی این شایعات را رد کرد و اعلام کرد به هیچ وجه اذیت نشده و سفر بازگشت به خانه اش، سواری بسیار هیجان انگیزی بوده است.
ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

رژیم غذایی فضایی

غذاهای فضایی هنوز با غذاهای دلنشین و گوارا فاصله فراوانی دارند. میوه های تازه و سبزیجات در ایستگاه نایابند و استفاده از غذاهایی مانند نان در بی وزنی غیر ممکن است زیرا ذرات آن در شرایط بی وزنی در همه جا شناور خواهند شد و تمیز کردن آنها برای ساکنان ایستگاه به یک فاجعه تبدیل می شود و فضانوردان از صرف غذاهای تکراری با قابلیت گرم کردن مجدد که در برنامه ای هشت روزه تکرار می شوند، عاصی می شوند. در زمستان سال 2004 ماموریت ارسال مخزن مواد غذایی تازه به ایستگاه به تاخیر افتاد و از این رو ساکنان ایستگاه مجبور شدند غذای خود را جیره بندی کنند. در آن زمان دو ساکن ایستگاه حجم غذای روزانه خود را به نیم کاهش دادند و برای جبران کالری های جذب نشده از انواع شکلات و دسرها استفاده کردند.
ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

فضای دلگیر

علی رغم اینکه ایستگاه طی 10 سال گذشته گسترش یافته و امکان سکونت دائم در آن به وجود آمده است، بسیاری از فضاهای داخلی آن بسیار تنگ و کوچک هستند. و تا یک و نیم سال پیش تعداد ساکنان ثابت ایستگاه 6 نفر بود، این یعنی میزان تقسیم فضا میان افراد بیشتر می شد و به هر یک از این افراد فضاهای کمتری تعلق می گرفت. خوابیدن در ایستگاه می تواند بسیار دشوار باشد، به ویژه اگر ناچار باشید در تورفتگی به اندازه یک کابین تلفن بخوابید و اگر خوابیدن امکان پذیر شد، خطر دیگری در کمین فضانوردان است. به گفته “ژولی پایت” فضانورد کانادایی ممکن است زمانی که از خواب بیدار می شوید خود را در جایی نبینید که در آن به خواب رفته اید.

 

مشکلات بهداشتی

عدم وجود حمام در ایستگاه معمولا تجربه های دردناکی را برای فضانوردان به وجود می آورد. بی وزنی استفاده از حمام و دوشهای آب معمولی را در ایستگاه غیر ممکن می کند، و فرایند خشک شدن رطوبت نیز خود داستانی دیگر است. از این رو فضانوردان برای شستن لباسهای خود از تفنگ آبی ویژه ای استفاده می کنند آب را به سمت لباسها شلیک می کند. همچنین برای شستشوی موهای سر، فضانوردان از شامپوهای خشک استفاده می کنند. حال برای درک عمق فاجعه می توانید کوچک بودن فضای ایستگاه را تصور کنید در حالی که باید 6 ماه در کنار چند نفر دیگر در چنین حفره کوچکی زندگی کنید و به حمام نیز نروید.
ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

مشکلات دستشویی

یکی از آزار دهنده ترین و مداوم ترین مشکلات ایستگاه وضعیت دستشویی آن است. در ایستگاه فضایی دو دستشویی وجود دارد که یکی از آنها در بخش روسی ایستگاه و دیگری در بخش آمریکایی آن قرار گرفته است که هر دوی آنها برای قابل استفاده بودن عملیات لوله کشی طاقت فرسایی را طلب می کنند. سپس مشکل بعدی فاضلاب است، که در سال 2009 با استفاده از سیستم بازیافت و تصفیه از فاضلاب ایستگاه آب آشامیدنی، آب برای شستشو و آشپزی به دست آمد. ساندار موگین یکی از فضانوردانی که در آن دوره در ایستگاه به سر می برد از این عملیات به عنوان یکی از وحشتناک ترین و شگفت انگیز ترین فعالیتهایی یاد کرده که در ایستگاه انجام گرفته است.
ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

استخوانهای فرسوده

فضانوردان باید برای ماندن و زندگی کردن در مدار زمین، عواقب سلامتی سنگینی را تحمل کنند. یکی از مهمترین این موارد تاثیرات کیهانی بر روی تراکم استخوان فضانوردان است. مطالعات نشان می دهند قدرت استخوانهای فضانوردان با نیم سال اقامت در فضا در حدود 14 درصد کاهش پیدا می کند. دیگر تحقیقات نشان می دهند که تراکم مواد معدنی استخوانها با هر ماه اقامت در فضا 0.4 تا 1.8 درصد کاهش پیدا می کند و فضانوردان را با خطر بیشتر شکستگی و پوکی استخوان مواجه می شوند.

 

تهوع

خو گرفتن به زندگی در بی وزنی به ویژه به خاطر نبودن شبیه ساز این شرایط بر روی زمین، زمان زیادی از فضانوردان می گیرد و از این رو به هم خوردن وضعیت طبیعی بدن فضانوردان و احساس حالت تهوع شدید پس از پرتاب و حتی قبل از اینکه فضاپیما به ایستگاه فضایی برسد، امری رایج است.
ده موقعیتی که زندگی در فضا را به کابوس بدل می کند!

تنهایی

شاید سخت ترین بخش از زندگی در فضا احساس انزوا و احساس دلتنگی شدیدی است که پس از نیم سال اقامت در ایستگاه به فضانوردان دست می دهد. با وجود اینکه فضانوردان می توانند با مراوده با همکاران خود در ایستگاه و یا برقراری چند تماس تلفنی با منزل بر این احساس غلبه کنند، واقعیت این است که گاه بخشی مهم از زندگی آنها در حالی سپری می شود که فضانوردان بر روی زمین نیستند. برای مثال در سال 2007 مادر فضانورد «دانیل تانی» در اثر تصادف رانندگی کشته شد اما وی در ایستگاه به سر می برد و از این رو در فاصله 320 کیلومتری از زمین برای مادر خود عزاداری کرد تا دو ماه پس از مرگش دوباره به زمین بازگردد. همچنین در سال 2004 فضانورد «مایکل فینک» به دلیل حضور در ماموریت ناسا در ایستگاه نتوانست در هنگام تولد فرزند دومش در زمین حضور داشته باشد و چهار ماه پس از تولد فرزندش به زمین بازگشت.

دیدن آنلاین ماهواره ی رصد

دیدن آنلاین ماهواره ی رصد


www.n2yo.com

گالري تصاوير هستي

گالري تصاوير هستي


تصاوير زير منتخبي از تصاوير نجومي سايت apod.nojum.ir است که عظمت و زيبايي کائنات را بيش از پيش به نمايش گذاشته است.

  • پيکره هاي غبار در سحابي روزت
    پيکره هاي غبار در سحابي روزت
  • خورشيد درخشان و هلال زمين از ديد ايستگاه فضايي
    خورشيد درخشان و هلال زمين از ديد ايستگاه فضايي
  •  اين زمين است که با دوران حول محور خود باعث مي شود تا دواير هم مرکزي از ستارگان بر روي تصاويري با نوردهي بلند مدت ضبط شوند
    اين زمين است که با دوران حول محور خود باعث مي شود تا دواير هم مرکزي از ستارگان بر روي تصاويري با نوردهي بلند مدت ضبط شوند
  •  m78 در مرکز اين نماي منطقه وسيع و رنگارنگ قرار دارد که فضايي در شمال کمربند شکارچي را ميپوشاند
    m78 در مرکز اين نماي منطقه وسيع و رنگارنگ قرار دارد که فضايي در شمال کمربند شکارچي را ميپوشاند
  • هلال زمين از ديد فضاپيما رزتا
    هلال زمين از ديد فضاپيما رزتا
  • سطح خارجي ستاره ي v838 تکشاخ ناگهان به ميزان بسيار زيادي منبسط شد و در نتيجه ي اين اتفاق، اين ستاره درخشان ترين ستاره ي کل کهکشان راه شيري در ژانويه ي 2002 گشت
    سطح خارجي ستاره ي v838 تکشاخ ناگهان به ميزان بسيار زيادي منبسط شد و در نتيجه ي اين اتفاق، اين ستاره درخشان ترين ستاره ي کل کهکشان راه شيري در ژانويه ي 2002 گشت
  • کهکشان درخشان ngc 253 يکي از پرنور ترين و پر غبارترين کهکشان هاي مارپيچي قابل روئيت است
    کهکشان درخشان ngc 253 يکي از پرنور ترين و پر غبارترين کهکشان هاي مارپيچي قابل روئيت است
  • m83 که به صورت عمودي به آن مي نگريم يکي از کهکشان هاي مارپيچي نزديک به کهکشان راه شيري خودمان است
    m83 که به صورت عمودي به آن مي نگريم يکي از کهکشان هاي مارپيچي نزديک به کهکشان راه شيري خودمان است
  • سحابي حلقه
    سحابي حلقه
  • سطح حلقه ي زحل در سمت ديگر آن توسط خورشيد کاملا روشن شده است
    سطح حلقه ي زحل در سمت ديگر آن توسط خورشيد کاملا روشن شده است
  • ادغام کهکشاني از ديد هابل
    ادغام کهکشاني از ديد هابل
  • ميدان عميق سحابي حلقه
    ميدان عميق سحابي حلقه
  • در گوشه‌ي بالا سمت راست، خوشه پروين به رنگ آبي آراسته شده‌است
    در گوشه‌ي بالا سمت راست، خوشه پروين به رنگ آبي آراسته شده‌است
  • سحابي حباب در سمت راست بالاي تصوير و خوشه‌ي ستاره‌اي باز m52
    سحابي حباب در سمت راست بالاي تصوير و خوشه‌ي ستاره‌اي باز m52
  • سحابي خرچنگ از نگاه هابل
    سحابي خرچنگ از نگاه هابل
  • کهکشان مارپيچي زيبا و بزرگ ngc7331
    کهکشان مارپيچي زيبا و بزرگ ngc7331
  •  ماه کامل و سياره مشتري
    ماه کامل و سياره مشتري
  • مقارنه زيباي عطارد، زهره، زحل و يک هلال باريک ماه در شفق صبحگاهي
    مقارنه زيباي عطارد، زهره، زحل و يک هلال باريک ماه در شفق صبحگاهي
  • سحابي پرنور m33
    سحابي پرنور m33
  • خوشه پروين و غبار ستاره اي
    خوشه پروين و غبار ستاره اي
  • سه ستاره‌ي پرنوري که در منتهي اليه سمت چپ تصوير مي‌بينيد، بدون شک سه ستاره‌ي معروفي هستند که کمربند جبار را تشکيل مي‌دهند
    سه ستاره‌ي پرنوري که در منتهي اليه سمت چپ تصوير مي‌بينيد، بدون شک سه ستاره‌ي معروفي هستند که کمربند جبار را تشکيل مي‌دهند
  • در فاصله ي تقريباً 100 متري از شاتل فضايي چلنجر، بروس مك كندلس دورتر از هر آن چه قرار گرفت كه تا آن زمان كسي پيش رفته بود.
    در فاصله ي تقريباً 100 متري از شاتل فضايي چلنجر، بروس مك كندلس دورتر از هر آن چه قرار گرفت كه تا آن زمان كسي پيش رفته بود.
  •  از سمت چپ به ترتيب مي‌توان سحابي‌هاي مرداب و سه پاره? پنجه‌ي گربه? سحابي تاريک پيپ و ابر‌هاي رنگارنگ رو حوا و قلب‌العقرب (راست) را مشاهده کرد.
    از سمت چپ به ترتيب مي‌توان سحابي‌هاي مرداب و سه پاره? پنجه‌ي گربه? سحابي تاريک پيپ و ابر‌هاي رنگارنگ رو حوا و قلب‌العقرب (راست) را مشاهده کرد.
  • سياره فراخورشيدي corot-7b

جیمز وب جانشین هابل می شود

جیمز وب جانشین هابل می شود


تلسکوپ فضایی جیمز وب که قرار است جانشین هابل شود، وعده گشودن پنجره جدیدی را به جهان می ‌دهد. استقرار تلسکوپ فضایی جیمز وب در فضا می ‌تواند آغازگر کشف فراژرف ها در کیهان باشد. اما اگر این تلسکوپ که به افتخار مدیر ناسا در طول برنامه ماموریت‌های آپولو  نام‌گذاری شده است شکست بخورد، پیشرفت اخترشناسی تا یک نسل کامل عقب خواهد افتاد.

جیمز وب جانشین هابل می شود

زمانی که در آوریل سال 1990 میلادی بدنه یک تلسکوپ غول پیکر رهسپار فضا می شد هیچ کس تصور نمی کرد قرار است این تلسکوپ دنیای ستاره شناسی را متحول کند. هابل؛ تلسکوپی است که تمام مردم نام آن را شنیده اند و کم و بیش تصاویر زیبای آن را در رسانه ها دیده اند. تلسکوپ فضایی هابل در این سال ها تبدیل به یک برند برای  ستاره شناسان شده است، برندی که برای ما عظمت کیهان را به یاد می آورد . البته هزینه هایی که در طی حیات هابل صرف این تلسکوپ گردید بسیار سرسام آور است اما این هزینه های گزاف در مقایسه با دستاوردهای این غول فضایی به هیچ عنوان قابل مقایسه نیست. این که چرا ما باید تا این مقدار هزینه کنیم و حتما در خارج از جو زمین یک تلسکوپ داشته باشیم بسیار ساده است:

 نبود گرد و غبار در مسیر دید

• نبود پراکنش نور خورشید و ماه در اثر مولکول‌های جو سیاره

 نبود آلودگی نوری ناشی از مظاهر تمدن بشری

 نبود آلودگی جوی و یا رطوبت در هوا

 امکان رصد در طول موجهای غیر مرئی (جو جلوی پرتوهای ایکس، فرابنفش، فروسرخ و... را می‌گیرد.)

 و ...

 

دلایلی است که ضرورت وجود یک تلسکوپ قدرتمند در خارج از جو زمین را بیان می کند.

در تاریخ 21 ساله حیات هابل تا کنون 21 راهپیمایی فضایی جهت تعمیر و بروز رسانی آن انجام شده است که آخرین آن ها در سال 1388 توسط سرنشینان شاتل فضایی آتلانتیس انجام گرفت. شاتلی که خودش به زودی بازنشسته می شود و قرار است آخرین ماموریت شاتل ها را انجام دهد.

جیمز وب جانشین هابل می شود

تلسکوپ فضایی هابل هم مانند بسیاری از ماموریتهای فضایی موفق دیگر بیشتر از آنچه که پیش‌بینی می‌شد، کار کرده‌است و سرانجام زمان بازنشستگی‌اش نزدیک می شود. در مورد زمان پایان کار هابل و چگونگی پایان کارش حرفها متفاوت است. اما چیزی که آشکار است این است که تا تلسکوپ فضایی بعدی آماده? رفتن به فضا نباشد، این اتفاق نمی‌افتد.

اما تلسکوپی که قرار است جایگزین هابل 11110 کیلوگرمی بشود تلسکوپی است به نام جیمز وب. این تلسکوپ که با همکاری سازمانهای فضایی ناسا و اسا در حال ساخت است هم اکنون مراحل آزمایشات نهایی خود را می گذراند و قرار است تا سال 2013 به وسیله موشک آریان ? به فضا پرتاب شود.

پروژه جیمز وب باید بدون درصدی خطا حتما با موفقیت انجام گیرد چراکه قرار است در جایی در فاصله 1.5 میلیون کیلومتری زمین قرار گیرد یعنی چهار برابر فاصله ماه از زمین و دور از دسترس تمام فضاپیماها برای تعمیر تلسکوپ. اهداف مهمی که برای این تلسکوپ در نظر گرفته شده عبارتند از : جستجو برای یافتن پرتوهای مادون قرمز حاصل از انفجار بزرگ، مطالعه بر روی تولد ستاره‌ها و چگونگی تشکیل و گسترش کهکشان. شاید بتوان اهمیت جیمز وب را این گونه توضیح داد:  تلسکوپ فضایی وب قرار است کاری را برای ما انجام دهد که تلسکوپ گالیله برای نجوم آن زمان انجام داد!

جیمز وب جانشین هابل می شود

هابل و جیمز وب آن طور که جان ماتر، برنده جایزه نوبل فیزیک و رهبر پروژه ساخت جیمز وب عنوان می کند تفاوت های بسیاری با یکدیگر دارند. برای مثال او می گوید: "هابل نمی‌تواند اولین اجرام نورانی آسمان را که تنها چند ‌صد ‌میلیون سال پس از انفجار بزرگ شکل گرفته‌اند، رصد کند. ما می‌دانیم این اجرام وجود دارند اما گسترش کیهان باعث‌شده طول‌موج نوری که ساطع می‌کنند از دسترس هابل خارج باشد. فکر می‌کنم با جیمز وب بتوانیم به حدود 200میلیون سال پس از انفجار بزرگ برگردیم و ماده اولیه تشکیل‌دهنده این اجرام را ببینیم."

موارد دیگری که ماتر به آن ها اشاره می کند این ها هستند: "جیمز وب یک تلسکوپ فروسرخ است در حالی که هابل قدرت رؤیت نور مرئی و طول‌موج‌هایی از فرابنفش را دارد. در نتیجه جیمز وب برای عملکرد صحیح به دمای پایین‌تری نیاز خواهد داشت. قطر آیینه آن 6.5 متر است در حالی که قطر آیینه هابل تنها 2.4 متر است. هابل در فاصله 575 کیلومتری زمین واقع‌شده و در دمای 77 درجه کلوین کار می‌کند؛ درحالیکه جیمزوب در دمایی سردتر و در فاصله دورتری از زمین کار خواهد کرد."

پروفسور بهرام مبشر، نماینده سابق آژانس فضایی اروپا در تلسکوپ هابل نیز درباره تلسکوپ جیمز وب می گوید:" این تلسکوپ که قطر آیینه آن‌ 6.5 متر است در مدار زمین قرار خواهد گرفت و با قدرتی 9 برابر هابل به جهان می‌نگرد. به وسیله این تلسکوپ‌ که یک و نیم میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد می‌توان به ابتدای جهان نگاه کرد. البته ما هر روز رو به تکامل هستیم و هم اکنون در حال طراحی تلسکوپ‌هایی با قطر 30 متر در زمین هستیم که سه برابر بزرگترین تلسکوپ‌ موجود در جهان است و حدود سال 2018 در هاوایی شروع به کار می‌کند."

 به نظر می رسد قرار است بعد از پرتاب جیمز وب و شروع به کار آن، دانش اخترشناسی متحول بشود و دنیایی جدید به روی دانشمندان گشوده شود. دنیایی که ما را به پاسخ این سوال نزدیکتر خواهد کرد: آغاز جهان چگونه بوده است؟

ثانیه‌ صفر!

ثانیه‌ صفر!

پیدایش جهان

چگونگی پیدایش جهان از سوال‌هایی بوده که همیشه فکر انسان را مشغول کرده است. در علم نجوم تئوری‌های مختلفی در مورد پیدایش جهان وجود دارد که بیگ بنگ یا مهبانگ مورد قبول‌ترین آن می‌باشد.

انفجار نخستین جهان، نزدیک‌ترین زمانی است که از شروع جهان ما می‌توانیم بر روی آن تحقیق و مطالعه کنیم. این تئوری از زمانی شروع می‌شود که ما به علت دمای فوق‌العاده زیاد آن زمان، نمی‌توانستیم وجود داشته باشیم.

تئوری بیگ بنگ پذیرفته شده‌ترین نظریه‌ی درباره‌ی شروع و تکامل جهان می‌باشد. در این تئوری گفته می‌شود که در حدود 14 میلیارد سال پیش، جهان از یک ماده‌ی بسیار چگال که تنها حدود چند ملیمتر بوده است تشکیل شده بود.

در حدود 100 سال پیش در سال‌های آغازین قرن بیستم، دانشمندان بسیاری در پی یافتن جوابی برای راز پیدایش جهان بودند. و یا اینکه جهان هیچ‌گاه متولد نشده است و همیشه جهان وجود داشته است. اولین پاسخ‌ها به این سوال در سال‌هایی حدود 1919 میلادی داده شد. زمانی که آلبرت انیشتین نظریه‌ی نسبیت عام خود را شرح داد. صدها سال بود که دانشمندان فکر می‌کردند که جهان ثابت و بدون تغییر است. اما انیشتین این معادلات را با معرفی ثابت کیهان شناختی اصلاح کرد. ثابت کیهان شناختی چیزی که است که جهان را منظم کرد و آن را به حالت تعادل در آورد. یکی از کسانی که به تئوری نسبیت عام انیشتین توجه کرد و آن را در مطالعات کیهان‌شناسی خود به کار برد کیهان‌شناس بلژیکی Georges Lemaître بود. او بر روی این معادله کار کرد و برای زمان نقطه‌ی آغازی قائل شد و آن را بیگ بنگ نام نهاد. او فرض کرد که جهان از چیزی به وجود آمده است که او آن را اتم اولیه‌ی نامید. این اتم اولیه‌ی منفجر می‌شود و به قطعات دیگر تبدیل می‌شود. و آن ذرات یک بار دیگر به ذرات دیگر تفکیک می‌شوند تا اینکه اتم‌های تشکیل دهنده‌ی این جهان به وجود می‌آیند. تئوری Lemaître بلافاصله همه‌گیر نشد. این تئوری هنوز ابهامات بسیاری داشت. تا زمانی که ادوین هابل کهشان‌هایی که به سرعت در حال دور شدن از زمین بودند را مشاهده کرد، و با این مشاهدات خود تأییدی بر نظریه‌ی Lemaître بود. به هر حال فرضیه‌ی Lemaître درباره‌ی آغاز جهان با آن چیزی که امروز درباره‌ی آغاز جهان می‌دانیم متفاوت است.

Lemaître معتقد بود که نقطه‌ی آغازین جهان دارای ساختار مرکب بوده که بعداً به اجزای سازنده‌ی جهان تفکیک شود، اما امروزه دانشمندان معتقدند که جهان در ابتدا بسیار ساده بوده و بعداً رشد پیدا کرده و پیچیده شده و توسعه یافته است.

ایده‌ی بیگ بنگ ابتدا به وسیله‌ی دانشمندی روسی که در آمریکا متولد شده بود به نام George Gamow داده شده بود. در سال 1940 میلادی این دانشمند به همراه شاگرد خود Ralph Alpher فرض کردند که جهان از یک انفجار بزرگ و به طور فوق‌العاده گرمی به نام بیگ بنگ آغاز شده است. سپس جهان از این ماده‌ی سوپ مانند که بعد از انفجار به جای مانده بود و مخلوطی از پروتون، نوترون، الکترون و اشعه‌های مختلف بود رشد پیدا کرد و رفته رفته سرد شد. عنصری که در ابتدا به وجود آمد هیدروژن و هلیوم بود و طبق گفته‌ی این دانشمند در نیم ساعت پس از انفجار بزرگ تمام عناصر موجود در عالم به دنبال هیدروژن و هلیوم خلق شدند.

تئوری بیگ بنگ خوشایند بعضی از دانشمندان نبود. آنها می‌گفتند که جهان را خالقی آفریده است و خلقت او بی‌عیب و نقص بوده. بعضی دیگر از دانشمندان عقیده داشتند که جهان همیشه بوده و برای آن نمی‌توان آغازی متصور بود. این نظرات باعث شده بود که بعضی از دانشمندان دنبال کشف تاریخ جهان بگردند و تئوری ارائه دهند که در آن بیگ بنگ را نفی کنند. البته ذکر این نکته ضروری است که خلقت جهان توسط یک خالق با نظریه‌ی بیگ بنگ تناقضی ندارد، همان طور که خدا انسان را به وسیله‌ی جنین آفرید، خدا جهان را آفریده اما طبق یک قانون و روش که این روش و قانون می‌تواند تئوری بیگ بنگ باشد.

دانشمندانی استرالیایی به نام Thomas Gold و Hermann Bondi و دانشمندی انگلیسی به نام Fred Hoyle در رقابت با این نظریه در سال 1948 نظریه‌ای ارائه دادند که در آن گفته می‌شد که جهان همیشه بوده است، و همیشه به این حالت که اکنون هست وجود داشته. و نظریه‌ی خود را تئوری حالت پایدار نامیدند.

مشاهدات دانشمندان، نشان می‌داد که جهان در حال توسعه یافتن و منبسط شدن است. آنها دیدند که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر می‌باشند و چگالی جهان در حال کم شدن است و برعکس حجم آن در حال افزایش می‌باشد. با گذشت زمان و دو برابر شدن فاصله‌ی بین کهکشان‌ها و جمع شدن مواد لازم، کهکشان جدیدی به وجود می‌آمد. برای به وجود آمدن کهکشانی جدید اگر در هر مایل مکعب دو اتم به یکدیگر وصل شوند در هر سال، یک هزارم اونس (مقیاس‌ وزنی‌ برابر 31/1035 گرم‌) ماده تشکیل می‌شود. که برای به وجود آمدن یک کهکشان باید زمان بسیار بسیار طولانی طی شود.

کهکشان

دانشمندان بر سر این موضوع بحث می‌کردند که دلیل این اتفاقات (انبساط جهان) چیست؟

نظریه‌ی بیگ بنگ در مورد مواد تشکیل دهنده‌ی ستاره‌ها خیلی خوب توضیح می‌داد. این نظریه پیش بینی می‌کرد که انرژی مورد نیاز ستارگان از انفجار هیدروژن به دست می‌آید. و انرژی تولید شده از حاصل این انفجار به صورت نور به بیرون منتشر می‌شود. درنتیجه ستاره‌ها به‌وسیله‌ی سوختی از هیدروژن انرژی مورد نیاز خود را تأمین می‌کنند. و این فعل و انفعالات در ستاره‌ها باعث به وجود آمدن اکسیژن، کربن و دیگر عناصر مورد نیاز برای زندگی می‌شود. نظر و ایده‌ی دانشمندان امروزی نیز همین هست که بسیاری از عناصر می‌توانند در ستاره‌ها به وجود بیایند.

کشمکش میان عقل و دل کیهان شناسان تا دهه‌ی 1960 ادامه داشت، اما در این دهه نیز مشاهدات دانشمندان نظریه‌ی بیگ بنگ را تأیید می‌کرد. و سرانجام پروفسور استفان هاوکینگ نظریه‌ی بیگ بنگ را گسترش بخشید. او شرح داد که جهان از یک جسم بسیار بسیار چگال آغاز شده و شروع به گسترش و انبساط کرده است، البته پروفسور هاوکینگ برای گفته‌های خود از تئوری نسبیت عمومی استفاده کرد. این نکته فراموش نشود که پروفسور هاوکینگ نه پایه‌گذار این تئوری است نه پایان دهنده‌ی آن، بلکه ایشان فقط تغییراتی در این تئوری به وجود آوردند. برای آشنایی بیشتر با نظریات پروفسور هاوکینگ در این باره می‌توانید به کتاب تاریخچه زمان ایشان که به فارسی هم ترجمه شده است مراجعه کنید. با تمام این صحبت‌ها بنیان گذار تئوری بیگ بنگ را باید George Gamow دانست.

حال بعد از پرداختن به تاریخچه‌ای مختصر از این تئوری خوب است که درباره‌ی خود نظریه‌ی بیگ بنگ هم صحبتی به میان بیاوریم. در انیمیشن زیر می‌توانید شبیه‌سازی این انفجار بزرگ را مشاهده کنید.

 

 

اگر شما فیلم پیدایش جهان از ابتدا تا کنون را به صورت برعکس ببینید، خواهد دید که جهان در حال کوچک شدن و به هم نزدیک شدن است، تا جایی که اجرام آسمانی با یکدیگر برخورد می‌کنند و یک کره‌ی کوچک با چگالی زیاد را می‌سازند. در ثانیه‌ی صفرم، قبل از انفجار بزرگ، کیهان خیلی داغ و غلیظ است. قوانین فیزیک هنوز قابل کاربرد نیستند. در لحظه‌ی انفجار حداقل 10 بعد برای شکل دادن به کیهان به وجود می‌آیند. از این ابعاد تنها 4 بعد به وجود خود ادامه می‌دهند که ما آنها را می‌شناسیم. 3 تا از ابعاد فضا و یک بعد زمان.

در ثانیه‌های ابتدایی تشکیل جهان، زمانی که فوتون‌ها با یکدیگر برخورد کردند و انرژی آنها به جرم تبدیل شد، پروتون، نوترون و الکترون تشکیل شدند. و چهار نیرو هویت مستقل یافتند، که آن نیروها نیروی گرانشی، الکتریکی و هسته‌ای قوی و هسته‌ای ضعیف می‌باشند. که به این نیروها، نیروهای بنیادی می‌گویند. در این زمان جهان همچنان مشغول سرد شدن بود. از 1023 درجه به 10 میلیارد درجه.

تقریباً 3 دقیقه بعد از بیگ بنگ، زمانی که دمای جهان به حدود 1 میلیارد درجه رسیده بود، پروتون و نوترون با یکدیگر ترکیب شدند و هسته‌ی هلیوم و لیتیوم را که سبک‌ترین عناصر هستند را به وجود آوردند.

مرحله‌ی عمده‌ی بعدی که رخ داده است، تقریباً 300000 سال بعد از بیگ بنگ بوده است، زمانی که دمای جهان چیزی در حدود 3000 درجه بوده است، که هنوز این دما هم دمای مطلوب برای حیات نبوده است. در این دما الکترون قادر به ماندن در مدار هسته‌ی اتم می‌شود و اتم‌های خنثی به وجود بیاورد. (اتم‌ها قبل از ترکیب با الکترون به دلیل وجود بار مثبت درون هسته‌ی اتم دارای بار مثبت بودند و بعد از ترکیب شدن با الکترون با بار منفی این بار مثبت خنثی شده و اتمی خنثی تشکیل شده است.) اتم‌های هیدروژن و هلیوم، سر انجام سوخت ستارگان را به وجود می‌آورند. تا حالا کیهان کدر و مات بوده است و قابل رویت نبوده است و این به دلیل فزونی الکترون‌های رها شده است. هنگامی که بیشتر الکترون‌ها در مدار هسته قرار می‌گیرند کیهان شفاف‌تر شده و دیدن آن سوی کیهان ممکن می‌شود.

1 میلیارد سال بعد از بیگ بنگ، ستاره‌ها و کهکشان‌ها متولد می‌شوند، و از آن زمان تا به امروز جهان شروع به بزرگ شدن و منبسط شدن و همچنین سرد شدن کرده است، و شرایط برای زندگی ما در این جهان مهیا شده است.

دو دلیل عالی برای اعتقاد ما به نظریه‌ی بیگ بنگ وجود دارد. اولین و واضح‌ترین آنها این است که جهان در حال منبسط شدن و توسعه یافتن است. دوم اینکه این تئوری پیش‌گویی می‌کند که 25 درصد از جرم این جهان باید از هلیوم باشد، (هلیوم در همان دقایق اول بیگ بنگ به وجود آمد.) و این فرض با مشاهدات ما از جهان تا کنون همخوانی داشته است

ترافیک سفرهای فضایی

ترافیک سفرهای فضایی

ترافیک سفرهای فضایی

این روزها بازار فرستادن کاوشگر به ماه بسیار داغ است. بعد از چاندرایان (Chandrayaan) هندی، چانگِ (Chang"e) چینی و کاشف مداری ماه ناسا (Lunar Reconnaissance Orbiter)، آژانس فضایی ژاپن نیز اعلام کرد که به زودی کاوشگری به نام سلن (SELENE) را راهی ماه خواهد کرد تا به بررسی و کاوش تنها قمر زمین بپردازد.

این کاوشگر در واقع از سه فضاپیمای مجزا تشکیل شده است که قرار است در یک همکاری فشرده به پرسش‌های اساسی در رابطه با ساختار و فیزیک نزدیک‌ترین همسایه‌ی زمین پاسخ گویند. نحوه‌ی به وجود آمدن و سیر تحول ماه و امکان استفاده از منابع قمر زیبای زمین از جمله اهداف این مأموریت می‌باشد. همچنین پاسخ به پرسشی قدیمی در رابطه با نقشه‌ی جاذبه‌ی ماه که تا به امروز ناتمام مانده است. دانشمندان برای تشخیص قدرت گرانشی اجرام فضایی از پدیده‌ی داپلر استفاده می‌کنند که لازمه‌ی آن برقراری ارتباط مستقیم و آن‌لاین با سفینه‌ی کاوشگر است.

چرخش ماه به دور زمین و به دور محور خود به شکلی است که همواره نیمی از آن به سمت زمین و نیمی دیگر از آن به سمت خارج از دید زمینیان است. سمت دیگر ماه را که از زمین قادر به دیدن آن نیستیم را سمت تاریک ماه می‌نامند. این نامگذاری به این معنا نیست که آن طرف ماه واقعاً تاریک است، بلکه منظور ناشناخته ماندن آن بوده است. اولین تصویر از سمت تاریک ماه در سال 1959 توسط فضاپیمای روسی لونا-3 به زمین فرستاده شد.

ترافیک سفرهای فضایی
طرحی از کاوشگر سلن به همراه دو ماهواره Relay و VRAD

 نقشه‌برداری از میدان جاذبه‌ی سمت تاریک ماه به این دلیل که هیچ‌گاه نمی‌توان امواج رادیویی فضاپیمایی را که در آن طرف مشغول داده‌برداری است، دریافت کرد، تا به امروز عملی نشده است. اما در طرحی جاه‌طلبانه، دانشمندان آژانس فضایی ژاپن (JAXA) محموله‌ای سه‌گانه را راهی مدار ماه خواهند کرد تا به این امر جامه‌ی تحقق بپوشانند.

SELENE که در زبان یونان باستان به معنی ماه بوده است، کاوشگری 3 تنی است که قرار است در اوایل جولای 2007 از مرکز پرتاب‌های فضایی تانگاشیما راهی سفر اکتشافی خود شود. این کاوشگر سه‌گانه شامل یک مدارگرد اصلی است که در مداری تقریباً دایره شکل به ارتفاع 100 کیلومتر از سطح ماه، به دور نزدیکترین همسایه‌ی زمین خواهد چرخید. دو مدارگرد کوچکتر به نام‌های ماهواره‌ی رله (Relay) و ماهواره‌ی VRAD در مدارهایی قطبی و بیضی شکل به دور ماه خواهند چرخید. این دو ماهواره در شکل نشان داده شده‌اند.

SELENE در ابتدای کار در مداری بیضی شکل و قطبی به دور ماه خواهد چرخید و به تدریج شروع به کاهش ارتفاع می‌کند تا وارد مدار عملیاتی خود که دایره‌ای به ارتفاع متوسط 100 کیلومتر است، شود. در طی کاهش ارتفاع، دو ماهواره‌ی کوچک Relay و VRAD رها خواهند شد تا مدار قطبی بیضی شکل اولیه را حفظ نمایند. از این دو مدارگرد کوچک به عنوان تقویت‌کننده و فرستنده‌های رادیویی استفاده می‌شود. هر دوی این ماهواره‌ها 50 کیلوگرم وزن دارند. مدار Relay بیضی کشیده‌ای است که ارتفاع نقطه‌ی اوج آن 2400 کیلومتر و ارتفاع نقطه‌ی حضیض آن 100 کیلومتر است. VRAD اما اگرچه در حضیض از همان ارتفاع 100 کیلومتری گذر می‌کند، اما در اوج تنها 800 کیلومتر بالا می‌رود.

ترافیک سفرهای فضایی

SELENE همچنین ابزاری را با خود حمل می‌کند تا دانشمندان را قادر به ارزیابی منابع معدنی، تهیه‌ی نقشه‌های جغرافیایی و عکاسی از سطح و محیط ماه نمایند. پیش‌بینی می‌شود که این مجموعه حدود یک‌ سال به داده‌برداری از ماه بپردازند و دانش ما را در مورد نزدیک‌ترین و مورد ‌توجه‌ترین جرم سماوی تمام تاریخ حیات، افزایش دهند.

ارباب حلقه‌ها

ارباب حلقه‌ها

ارباب حلقه‌ها

در منظومه‌ی شمسی دو حلقه‌ی آبی رنگ وجود دارد. یکی به دور زحل (شکل بالا) و دیگری به دور اورانوس (شکل پایین)

 

باور غلط : زحل تنها سیاره‌ی منظومه شمسی است که حلقه‌هایی به دور خود دارد.

باور صحیح : غیر از زحل سه سیاره بزرگ دیگر (مشتری، اورانوس و نپتون) هم دارای حلقه‌اند، اما زحل چشمگیرترین حلقه‌ها را دارد.

 

حلقه‌های زحل

اخترشناسان قرن‌ها فکر می‌کردند که حلقه‌ها قمرهای سیاره‌اند، در سال 1658، اخترشناس هلندی، کریستیان هویگنس تشخیص داد که ساختارهای اطراف زحل، حلقه هستند. در سال‌های بعد، که استفاده از تلسکوپ‌های قوی‌تر امکان‌پذیر شد، اخترشناسان به تعداد حلقه‌های بیشتری در پیرامون زحل پی بردند.

در سال‌های 1380 و 1981، کاوشگرهای فضایی ویجر 1 و 2 نخستین عکس‌های تفصیلی از زحل و حلقه‌های تماشایی آن را به زمین ارسال کردند.

ارباب حلقه‌ها

 

دانشمندان از ترکیب دقیق حلقه‌ها آگاه نیستند، اما می‌دانند که حلقه‌ها از غبار و مقادیر بسیار زیاد آب تشکیل شده‌اند. آب به شکل‌های گوناگونی از جمله دانه‌های برف، گلوله‌های برفی، دانه‌های تگرگ و کوه‌های یخی در این حلقه‌ها منجمد شده است. گستره‌ی قطر این شکل‌ها از 6/7 تا 9 متر است. دانشمندان از چگونگی شکل گرفتن حلقه‌ها نیز اطلاع کاملی ندارند. یک نظریه بیانگر آن است که آنها قمرهای بزرگ‌تری بوده‌اند که بر اثر برخورد با دنباله‌دارها یا شهاب‌سنگ‌ها خرد شده‌اند. نظریه‌ی دیگر این تلقی را مطرح می‌کند که حلقه‌ها، موادی هستند که در هنگام شکل‌گیری منظومه‌ی شمسی نتوانسته‌اند به شکل قمر در بیاییند.

در سایت http://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/factsheet/satringfact.html می‌ توانید اطلاعات بیشتری در مورد حلقه های زحل پیدا کنید.

 

حلقه‌های اورانوس

به خاطر تیرگی زیاد مواد سازنده‌ی حلقه‌های اورانوس، مشاهده‌ی آنها بسیار مشکل است. در سال 1977، این حلقه‌ها در مسیر نور یک ستاره قرار گرفته و بدین ترتیب کشف شدند. کاوشگر فضایی ویجر2 در سال 1986 یازده حلقه باریک این سیاره را از نزدیک مورد بررسی قرار داد. اکنون مشخص شده است که اورانوس، 13 حلقه به علاوه‌ی خرده حلقه‌هایی شامل غبار، خرده سنگ و یخ دارد. 13 حلقه‌ی اورانوس در فاصله‌هایی بین 38000 و 51000 کیلومتر مرکز سیاره قرار گرفته‌اند. حلقه‌های اورانوس عرضی بین 5/0 تا 95 کیلومتر دارند.

به تازگی حلقه‌ای آبی رنگ به دور سیاره‌ی اورانوس کشف شده است. این حلقه که به بیرونی‌ترین حلقه‌ی زحل شباهت دارد، با استفاده از ترکیب تصاویر طیف مرئی تلسکوپ هابل و تصاویر فروسرخ تلسکوپ کک در هاوایی برای اولین بار مشاهده شده است.

ارباب حلقه‌ها

 

تمام حلقه‌های دیگر (به دور سیارات مشتری، زحل، اورانوس و نپتون) به رنگ قرمزند. با اینکه مواد تشکیل دهنده‌ی این حلقه‌ها در اندازه‌های مختلفند و طول موج‌های متفاوتی را منعکس می‌کنند، نور قرمز بر طول موج‌های دیگر برتری دارد. دلیل این واقعیت آن است که ذرات و مواد بزرگ‌تر فراوان‌تر بوده و گاهاً خود به رنگ قرمز هستند. (به دلیل وجود عنصر آهن در این مواد)

این واقعیت که هر دو حلقه‌ی آبی مشاهده شده در منظومه‌ی شمسی (اورانوس و حل)، بیرونی‌ترین حلقه بوده و قمری را در درون خود دارند نمی‌تواند تصادفی باشد. در نتیجه، در شکل‌گیری هر دو حلقه باید پدیده و اتفاقات مشابهی رخ داده باشد.

حلقه‌ی آبی رنگ به دور اورانوس در تصویر فروسرخ تلسکوپ کک و تصاویر نور مرئی تلسکوپ هابل دیده شد. دانشمندان پس از بررسی دریافتند که حلقه‌ی جدید که در نور مرئی دیده می‌شود در تصاویر فرو سرخ مشاهده شده و در نتیجه رنگ آن باید آبی باشد.

در سایت زیر می‌توانید اطلاعات بیشتری در مورد حلقه های اورانوس پیدا کنید : http://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/factsheet/uranringfact.html

 

حلقه‌های مشتری

منظومه‌ی حلقه‌های مشتری در سال 1979 توسط کاوشگر فضایی ویجر 1 کشف گردید. سه حلقه‌ی مشتری به ترتیب زیر نامگذاری شده‌اند:

حلقه‌ی هاله به عرض 22800 کیلومتر. حلقه‌ی اصلی که حلقه‌ای باریک و درخشان است به عرض 6400 کیلومتر. و حلقه‌ی تار عنکبوت «گسامر» که رقیق‌ترین و عریض‌ترین حلقه می‌باشد به عرض 8500 کیلومتر.

ارباب حلقه‌ها

 

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد حلقه های مشتری به این سایت مراجعه کنید : http://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/factsheet/jupringfact.html

 

حلقه‌های نپتون

در مدتی کمتر از 100 میلیون سال، تریتون (قمر نپتون) خیلی به آن نزدیک شد. وقتی یک قمر به سیاره‌ی مادر خیلی نزدیک شود، نیروی جاذبه‌ی سیاره می‌تواند قمرها را بسته به نوع و مواد تشکیل دهنده‌ی شان متلاشی کنند. احتمال دارد تریتون به سنگریزه‌هایی تبدیل شده و حلقه‌ای زیبا به دور نپتون تشکیل دهد.

حلقه‌های نپتون در فاصله 40000 تا 63000 کیلومتری نپتون گسترده شده‌اند. این حلقه‌ها بسیار تیره هستند، یکی از آنها عریض و سه حلقه دیگر باریک می‌باشند. نام حلقه‌های آدامز و لووریه از نام دو ستاره‌شناس که وجود و موقعیت سیاره‌ی نپتون را پیش‌بینی کرده بودند، گرفته شده است. نام حلقه گاله از نام ستاره شناس آلمانی ، یوهان گاله، که نپتون را کشف نمود گرفته شده است. کاوشگر فضایی ویجر2 انبوهی از مواد حلقوی در حلقه آدامز کشف نمود که ستاره‌شناسان هنوز توضیحی برای وجود آنها نیافته‌اند.

ارباب حلقه‌ها

 

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد حلقه های نپتون به سایت http://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/factsheet/nepringfact.html مراجعه کنید.

الماس‌های کم جرم

الماس‌های کم جرم

الماس‌های کم جرم

سریوس.ب نزدیکترین کوتوله سفید به ما. این عکس در طول موج اشعه ایکس گرفته شده است.

 

پایان کار ستاره‌های کم‌جرم بسیار آرام است، نه انفجاری و نه رمبشی. یک مرگ آرام و باوقار در انتظار ستارگان کم جرم است.

آخرین مرحله‌ی حیات ستاره‌های کم جرم، مرحله‌ی کوتوله سفید است که ستاره‌های مذکور پس از اتمام منابع انرژی هسته‌ایی، وارد آن می‌‌شوند.

کوتوله‌های سفید، ستاره‌های کوچک و کم‌جرمند شعاع آنها حدود دو درصد شعاع خورشید و جرمشان حدود جرم خورشید است با توجه به اندازه و جرم این ستاره‌ها متوجه می‌شویم که چگالی متوسط آنها خیلی زیاد و حدود ده به توان شش گرم بر سانتی‌‌متر مکعب است علت چگالی بزرگ کوتوله‌ی سفید آن است که کوتوله سفید، پس از اتمام منابع انرژی هسته‌ایی، آنقدر به انقباض خود ادامه می‌دهد تا اینکه نیروی فشار و گاز با نیروی گرانش برابر شود.

ستاره پس از توقف انقباض، به تدریج سرد می‌شود و سرانجام به صورت کوتوله سیاه در می‌آید و از آن پس‌، بدون اینکه دیده شود در داخل کهکشان به حرکت خود ادامه می‌دهد.

 

نزدیک‌ترین کوتوله‌ی سفید

هابل جرم نزدیک‌ترین ستاره‌ی کوتوله سفید به زمین را اندازه گرفته است. قطر این ستاره موسوم به سریوس ب تنها ۱۲ هزار کیلومتر یعنی تقریباً اندازه‌ی زمین است. اما جرم آن ۹۸ درصد خورشید است. مطالعه‌ی سریوس ب به دلیل قرار گرفتن در کنار ستاره بی‌نهایت درخشان شباهنگ بسیار دشوار بوده است. اما دانشمندان اکنون به کمک تلسکوپ فضایی هابل موفق به مطالعه دقیق این ستاره شده‌اند. میدان جاذبه‌ی سریوس ب تقریباً ۳۵۰ هزار بار بزرگتر از میدان جاذبه‌ی زمین است. سریوس ب ابتدا در سال ۱۸۶۲ کشف شد. اما مطالعه‌ی دقیق آن به علت تابندگی شدید شباهنگ، دشوار بود. تعیین جرم کوتوله‌های سفید برای درک تکامل ستارگانی مانند خورشید اهمیت دارد. خورشید نیز در حدود پنج هزار میلیون سال دیگر به یک کوتوله سفید بدل خواهد شد. کوتوله‌های سفید ستارگانی هستند که هیدروژن آنها برای تبدیل هیدروژن به هلیوم تمام شده و دیگر نمی‌سوزند. این ستاره‌ها که دیگر قادر به تولید حرارت و فشار بیرونی نیستند، زیر بار سنگین میدان جاذبه خود فرو می‌ریزند اما تا زمانی که مواد درونی آنها سرد نشده است به تابش ادامه می‌دهند.

روبات‌های مریخی

روبات‌های مریخی

روبات‌های مریخی

ممکن است روزی سیاره‌ی سرخ دسته‌هایی از روبات‌های به اندازه‌ی توپ تنیس را مشاهده کند که در جستجوی حیات به درون غارهای مریخی می‌روند. این روبات‌ها انرژی خود را از باتری‌های مینیاتوری به دست می‌آورند و برای جهش و حرکت از فن‌آوری ماهیچه‌ی مصنوعی استفاده خواهند کرد. این روبات‌ها که به دوربین‌ها و حسگرهای کوچکی مجهز می‌شوند برای جمع‌آوری اطلاعات به طور مستقل عمل خواهند کرد و به جستجوی نشانه‌های باقیمانده از حیات ذره‌بینی می‌پردازند که ممکن است با سرد و خشک‌تر شدن سیاره، طی هزاران سال به لایه‌های زیرین سیاره عقب‌نشینی کرده باشند.

 

روبات‌های مریخ (Mars-bots) توسط پنلوپ بوستون، استادیار موسسه‌ی نیومکزیکو و پروفسور استیون دوبووسکی از موسسه‌ی فن‌آوری ماساچوست در حال طراحی هستند. ماکس کولمن، مدیر مرکز جستجوی حیات در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا که با این پژوهش مرتبط نمی‌باشد، می‌گوید: «در اختیار داشتن تعداد زیادی تجهیزات کوچک که بتوانند ناحیه‌ای گسترده‌تر از یک کاوشگر مجزا را پوشش دهند راهکاری ابتکاری است.» بوستون زمان زیادی صرف مطالعه‌ی حیات ذره‌بینی غارهای کره‌ی زمین کرده است. وی تصور می‌کند که حیات ذره‌بینی غارهای زمینی می‌تواند مدلی از حیات باشد که احتمالاً در غارهای مریخ وجود داشته است. اما برای اکتشاف غارهای مریخ نیاز به تجهیزاتی متفاوت از آنچه که مریخ‌پیماها اخیراً بر روی این سیاره مستقر کردند می‌باشد. این مریخ‌پیماها نمی‌توانند نواحی دشوار درون غارها را جستجو کنند و از دست دادن و یا آسیب دیدن آنها نیز پرهزینه است.

 

بوستون می گوید : «روبات‌های جهنده آن قدر کوچک هستند که می‌توان هزاران عدد از آنها را در محموله‌ی یک کاوشگر مانند کاوشگر اکتشاف مریخ (Mars Explorer Rover) جای داد. از دست دادن تعدادی از این روبات‌ها در شرایط خطرناک غارگردی تاثیر منفی بر روی جمع‌آوری اطلاعات نخواهد داشت. بوستون اضافه می‌کند: «تعداد آنها در یک ماموریت آن قدر زیاد است که شرایط پرخطر مریخ نمی‌توانند باعث توقف ماموریت شود.»

 

روبات‌ها، پوسته‌ی سختی از جنس مواد پیشرفته خواهند داشت که می‌توانند سرمای سخت مریخ، پرتوی شدید ماورای بنفش که آنها را بمباران می‌کند و جو نازک مملو از ذرات باردار را تحمل کنند. تعدادی از روبات‌ها مجهز به دوربین‌های کوچکی خواهند بود و برخی دیگر حسگرهایی خواهند داشت که متغیرهایی مانند کیفیت هوا، دما، رطوبت و یا متغییرهای بیولوژیکی و شیمیایی را اندازه‌گیری می‌کنند. ممکن است تعدادی از آنها نیر تراشه‌های رایانه‌ای مینیاتوری را حمل کنند که برای انجام آزمایشات محدود بر روی خاک و نمونه‌های دیگر طراحی شوند.

 

هر روبات بر اساس یک برنامه‌ی رایانه‌ای که از رفتار حشرات مدل‌سازی شده حرکت و عمل خواهد کرد. همچنین می تنواند از وجود روبات‌های اطراف خود آگاهی خواهد داشت و برای عملی ساختن یک ماموریت به طور گروهی با هم فعالیت می‌کنند. برای مثال، اگر یکی از آنها که حامل یک حسگر شیمیایی است از کار بیفتد و یا گم شود، روباتی دیگر که یک حسگر شیمیایی را با خود حمل می‌کند وظیفه‌ی آن را به عهده می‌گیرد.

بوستون و دابووسکی در نظر دارند دو سال آینده را صرف ساخت و آزمایش نمونه‌های اولیه‌ای کنند که ممکن است طی 10 یا 20 سال آینده بر روی مریخ و یا حتی ماه قدم بگذارند.

ستاره‌های سفید

ستاره‌های سفید

ستاره‌های سفید

در وسط این سحابی یک کوتوله‌ی سفید وجود دارد، اما زیاد هم سفید به نظر نمی‌رسد!

باور غلط : کوتوله‌های سفید، ستاره‌هایی سفید رنگ هستند.

باور صحیح : رنگ‌های تقریباً 500 کوتوله‌ی سفید اندازه‌گیری شده است. این رنگ‌ها، گستره‌ای از قرمز تا زرد را نشان می‌دهند.

 

کوتوله‌های سفید، که تعدادشان در کهشکان ما نسبتاً زیاد است، آخرین مرحله‌ی تکامل بسیاری از ستاره‌ها هستند. در حالی که برخی از ستارگان پرجرم به هنگام مرگ، به اجرامی شگفت‌آور و غیرعادی تبدیل می‌شوند. ستاره‌هایی که جرمشان تقریباً معادل جرم خورشید و یا کم‌تر از آن است، به احتمال خیلی زیاد همگی به کوتوله‌ی سفید تبدیل می‌شوند.

 

با بررسی دانشمندان معلوم شده است که رنگ و دمای اجسامی مانند کوتوله‌های سفید می‌تواند گستره‌ای وسیع داشته باشد. دمای کوتوله‌های سفید بین 100000 کلوین تا 5000 کلوین اندازه‌گیری شده است.

ستاره‌های سفید

کوتوله‌ی سفید در میان این سحابی نیز بیش‌تر زرد است تا سفید!

 

اصطلاح کوتوله‌های سفید اندکی گمراه کننده است. هسته‌ی چنین ستاره‌هایی سفید نیست بلکه سرمای آن‌ها باعث می‌شود که در محدوده‌ی بین رنگ‌های زرد تا سرخ ظاهر شوند. وقتی که تمام حرارت درون هسته‌ی یک کوتوله‌ی سفید رها شود، ستاره از تابیدن بازمی‌ایستد و به کوتوله‌ی سیاه تبدیل می‌شود. در درون کهکشان ما میلیاردها کوتوله‌ی سفید وجود دارد، بسیاری از آن‌ها اکنون به شکل کوتوله‌های سیاه درآمده‌اند. اما آشکار ساختن این گوی‌های تاریک و سرد، تقریباً غیرممکن است.

کوتوله‌های آسمانی

کوتوله‌های آسمانی

کوتوله‌های آسمانی

کوتوله‌ی سفید شعرای شامی B به همراه سحابی سیاره‌نما

 

در هفته‌های قبل دیدیم که ستاره‌‌های بسیار پرجرم و ستاره‌های پرجرم چگونه زندگی خود را به پایان می‌رسانند. این هفته می‌خواهیم با هم به مراحل پایانی زندگی ستاره‌هایی با جرم متوسط بپردازیم. تعریف ما از ستاره‌یی با جرم متوسط، ستاره‌ای است که جرم آن 3/0 تا 8 برابر جرم خورشید باشد و جرم هسته‌ی این ستاره‌ها پس از فوران کمتر از 4/1 برابر جرم خورشید باشد؛ و همان طور که مشخص است، خورشید نیز خود یک ستاره‌ی میان جرم است. وقتی یک ستاره‌ی میان جرم در مسیر تحول خود، از مرحله‌ی غول سرخ می‌گذرد، مثل ماری که پوست می‌اندازد، جو خود را به بیرون می‌افکند و حاصل یک سحابی سیاره‌نما می‌شود که در درونش یک کوتوله‌ی سفید وجود دارد. یکی از مشهورترین سحابی‌های سیاره‌ای، سحابی حلقوی در صورت فلکی شلیاق است. علت این نامگذاری به خاطر این است که این سحابی‌ها در پشت تلسکوپ‌های غیرپیشرفته‌ی زمینی به شکل سیاره‌هایی دیده می‌شدند، ولی با پیشرفت علم نجوم و تکامل تجهیزات رصدی منجمان فهمیدند که این اجسام سیاره نیستند، بلکه سحابی‌اند. به همین علت آن‌ها را سحابی‌های سیاره‌نما نامیدند.

کوتوله‌های آسمانی

سحابی چشم گربه به همراه یک کوتوله‌ی سفید

 

کوتوله‌های سفید

کوتوله‌های سفید، که تعدادشان در کهکشان ما نسبتاً زیاد است، آخرین مرحله‌ی تکامل ستاره‌هایی با جرم متوسط هستند. این اصطلاح برای توصیف مرحله‌ای از تکامل ستاره به کار می‌رود که ستاره پس از تبدیل شدن به غول سرخ، در آن مرحله از انقباض باز می‌ایستد. در مرحله‌ی کوتوله‌ی سفید، ماده‌ی ستاره‌ای فشرده می‌شود و به جسمی کم‌نور، با اندازه‌ای بسیار کوچک، به بزرگی زمین، تبدیل می‌شود. از آن جا که ستاره دیگر هیچ منبعی برای تولید انرژی ندارد، سرد می‌شود.
کوتوله‌های آسمانی

دایره‌هایی که بر روی شکل مشخص شده‌اند کوتوله‌های سفید می‌باشند. آنها را با ستارگان پرنور مقایسه کنید.

 

جرم

یکی از مشهورترین کوتوله‌های سفید، ستاره‌ی شعرای یمانی B است. یکی دیگر از معروف‌ترین کوتوله‌های سفید شعرای شامی B است. جرم شعرای یمانی B، 1.05 برابر جرم خورشید و جرم شعرای شامی B،0.63 برابر جرم خورشید است. دلایل خوبی در دست هست که قبول کنیم که هیچ کوتوله‌ی سفیدی نمی‌تواند بسیار پرجرم‌تر از شعرای یمانی B باشد. محاسبات نشان می‌دهند که هیچ کوتوله‌ی سفیدی با جرم بسیار بزرگ‌تر از جرم خورشید نمی‌تواند وجود داشته باشد. هم چنین محاسبات نشان می‌دهند که در کوتوله‌های سفید، جرم و اندازه‌ی ستاره ارتباطی نسبتاً عجیب با هم دارند. معلوم شده است که هر چه جرم کوتوله‌ی سفید بیش‌تر باشد، اندازه‌ی آن کوچک‌تر است.

اندازه‌ی زمین را با یک ستاره‌ی نوترونی و یک کوتوله‌ی سفید مقایسه کنید.

 

چگالی

کوتوله‌های سفید اجسامی هستند بسیار کوچک که شعاع آن‌ها بسیار نزدیک به یک صدم شعاع خورشید، یعنی در حدود شعاع زمین است. چون جرم کوتوله‌های سفید تقریباً معادل جرم خورشید است، در نتیجه، چگالی آن‌ها می‌باید در حدود 1003 یا حدود 1 میلیارد برابر چگالی خورشید باشد.

به عنوان مثال چگالی میانگین یک کوتوله‌ی سفید، در حدود 100000 برابر چگالی آهن است، یعنی یک فنجان از ماده‌ی کوتوله‌ی سفید می‌بایست در حدود 100 تن وزن داشته باشد. مقدار نیروی گرانش در سطح این ستارگان نیز به طور باور نکردنی زیاد است و به حدود 100 میلیارد برابر گرانش سطحی زمین می‌رسد. یعنی وزن شما بر روی یک کوتوله‌ی سفید 100 میلیارد برابر بیش‌تر از وزن شما بر روی کره‌ی زمین است. هر جسمی که برای کاوش و تحقیق بر سطح یک ستاره‌ی کوتوله‌ی سفید فرود بیاید، بلافاصله در اثر کشش گرانشی بسیار زیاد آن از هم می‌پاشد.

کوتوله‌ی سفید شعرای یمانی B را در کنار همدمش ستاره‌ی شعرای یمانی می‌بینید.

 

پایان کار

سحابی سیاره‌نمای اطراف کوتوله‌ی سفید در طی چند ده هزار سال در فضا پخش می‌شود. و وقتی که تمام حرارت درون هسته‌‌ی کوتوله‌ی سفید رها شود، ستاره از تابیدن باز می‌ایستد و به کوتوله‌ی سیاه تبدیل می‌شود. در درون کهکشان ما میلیاردها کوتوله‌ی سفید وجود دارد، بسیاری از آن‌ها اکنون به شکل کوتوله‌های سیاه در آمده‌اند. اما آشکار ساختن این گوی‌های تاریک و سرد، تقریباً غیرممکن است. سرانجام خورشید ما نیز روزی به شکل یک کوتوله‌ی سفید در خواهد آمد.

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

 

پرتاب ماهواره ايراني رصد به فضا

جديدترين ماهواره ايران در مدار زمين قرار گرفت

جديدترين ماهواره ايران در مدار زمين قرار گرفت

خبرگزاري فارس: جديدترين ماهواره ايراني با نام «رصد» پس از پرتاب موفق در مدار زمين قرار گرفت.


به گزارش خبرنگار دفاعي خبرگزاري فارس، همزمان با ميلاد مبارك حضرت اميرالمؤمنين علي(ع) جديدترين ماهواره ساخت جمهوري اسلامي ايران با نام «رصد» با حضور سردار وحيدي وزير دفاع پرتاب و با موفقيت در مدار زمين قرار گرفت.

«رصد» نخستين ماهواره تصويربرداري ايران است كه تمامي مراحل طراحي، ساخت، تجميع، تست و آماده‌سازي آن در داخل كشور و توسط متخصصان داخلي صورت گرفته است.

برقراري ارتباط با ايستگاههاي زميني، تصويربرداري از زمين و ارسال تصاوير به همراه اطلاعات تله‌متري به ايستگاههاي زميني از مهم‌ترين مأموريت‌هاي اين ماهواره است.

توپولوژي و ساخت ايستگاههاي زميني ماهواره «رصد» به گونه‌اي طراحي شده كه بيشترين دسترسي به ماهواره را جهت دريافت اطلاعات و ارسال فرامين كنترل فراهم كرده باشد.

بنابراين گزارش، اغلب زيرسيستم‌هاي اصلي يك ماهواره بزرگ در «رصد»‌ وجود دارد كه از جمله مي‌توان به سيستم‌هاي مديريت توان، پانل‌هاي خورشيدي، كنترل وضعيت، محموله اكتيكي، GPS، مديريت داده و فرامين روي بورد، گيرنده و فرستنده روي بورد، فرستنده رنجينگ و كنترل دما اشاره كرد.

«رصد» 15.3 كيلوگرم وزن داشته كه براي تزريق در مداري با ارتفاع 260 كيلومتر طراحي شده است و مي‌تواند در هر شبانه روز 15 بار به دور زمين بچرخد.

اين دومين ماهواره‌بر ساخت جمهوري اسلامي ايران است كه مي‌تواند ميكروماهواره 16 كيلوگرمي را تا ارتفاع 260 كيلومتر از سطح زمين قرار دهد. طول اين ماهواره‌بر 22 متر، قطر آن 1.25 و وزن آن 26 تن است.

عمليات موتور اول و جدايش آن، عمليات موتور دوم، خارج شدن ماهواره‌بر از جو غليظ، رسيدن به سرعت مورد نظر و جدايش ماهواره از ماهواره‌بر مراحلي بودند كه در اين پرتاب با موفقيت انجام شد.

چهار ايستگاه رهگيري، ايستگاه تله‌متري و فرمان، ايستگاه مركزي و ايستگاه متحرك، عمليات رهگيري، هدايت و كنترل و دريافت اطلاعات از ماهواره‌بر سفير «رصد» را برعهده دارند كه آنها نيز با موفقيت عمليات خود را انجام داده و به كار خود ادامه مي‌دهند.